Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.

Аёл кишининг заифа экани маълум. Нафсига берилиб, сўзлари орасига бирор кишининг ҳаққига ёмон сўзларни аралаштириб юборганини, дугонасидан ҳамдардлик эшитиш истаги бошқа бировнинг гуноҳларини тўкиб солишга айланиб кетганини сезмай қолади. Лекин Рамазонда ўзимизнинг ёмон хислатларимизга қарши курашишимиз осонроқ бўлади. Зеро, бу ойдаги муҳитнинг ўзи бизни яхшилик томон етаклайди. Мазкур ойда Аллоҳнинг раҳмати бошқа ойлардан кўра кўпроқ сезилади.

Кўп ҳолатда ғийбат шунчаки қизиқиш ёки бошқа инсоннинг ҳаётини муҳокама қилишга ишқибозликдан эмас, балки инсоннинг ўз ҳаётидаги нуқсонни мувозанатлашга бўлган ички эҳтиёждан келиб чиқади. Бошқаларнинг хатолари ва ёмон ишларини берилиб сўзлар эканмиз, (балки онг ости даражада) биз бундай қилишга қодир эмаслигимизни, бундай “аҳмоқлик”ка ҳеч қачон қўл урмаслигимизни, ундан кўра одоблироқ, ақллироқ, яхшироқ эканимизни таъкидламоқчи бўламиз. Ғийбатнинг энг катта хатарларидан бири ҳам аслида шу. Бошқаларни пастга уриш орқали ўзини яхши кўрсатиш – бу нафақат кибр, балки мусулмон биродар-синглимизга нисбатан ҳақорат ҳамдир. Бир ғийбат ортидан бошқаси келади, шу тариқа ғийбатчи аёл ўзи устидан кулган “серхато” кишилар орасида бир ўзи “хатосиз” ёлғиз қолади.

Баъзилар ғийбатни хато ва гуноҳларни қоралаш лозимлиги, дунё бу билан яхшироқ жойга айланиши билан оқлашади. Бироқ бу ҳолда ёдда тутиш керакки, мазкур хато айнан шу исм ва фамилияли инсонга эмас, балки кўпчилик инсонларга хос. Дунёни эса хатони қилаётган инсондан беркитган ҳолда яхшироқ жойга айлантириб бўлмайди.

Аиша Умму Адам,

рус тилидан эркин таржима