Икки киши саёҳат қилиб юриб, бир ғорга дуч келибди. Ичига кириб қарашса, кумуш эшик бор экан. Эшикни очиб, ичкарига киришибди. У ерда бир кумуш сандиқ бўлиб, ичи тўла кумуш танга экан. Саёҳатчилар чўнтаклари ва қўйниларини кумуш тангага тўлдиришибди. Энди кетмоқчи бўлиб туришганда нарироқда тилла эшикни кўриб қолишибди. Уни очиб киришса, тилла сандиқ бор экан. Унинг ҳам ичи тўла тилла танга экан. Кумушларни ташлаб юбориб, чўнтакларини тиллага тўлдиришибди. Энди кетмоқчи бўлиб туришганда ичкарида ёғоч эшикни кўриб қолишибди. Уни очиб киришса, ёғоч сандиқ турган экан. Сандиқни очиб қарашса, ичи тўла китоб экан. Саёҳатчилардан бири: «Китобларни бунчалик ичкарига яширишнинг нима ҳожати бор эди?! Бу сандиқ ғорнинг оғзида турса ҳам бўлар эди», деб орқасига қайта бошлабди. Иккинчи саёҳатчи эса: «Бу сандиқнинг ичкарига яширилишининг бир ҳикмати бўлса керак », деб тиллаларни тўкиб, китоблардан кўтарганича олибди. Шериги унинг қилган ишидан кулибди. Икки саёҳатчи ғордан чиқиб, уйларига кетибди ва ҳар қайсиниси ўз ҳолича яшай бошлабди.

Орадан йиллар ўтиб, тилла олиб келган одамнинг бойлигига бойлик қўшилиб, бадавлат бўлиб кетибди. Китоб олиб келган одамнинг эса болалари китобларни ўқиб, элга танилган олимлар бўлиб етишибди. Бу пайтда икки саёҳатчи кексайиб қолган экан. Тилла олиб келган одамнинг болалари отасининг бойлигини талашиб, бир-бирлари билан уришиб, ҳар томонга тарқаб, отасини ҳам унутишибди. Китоб олиб келган одамнинг болалари эса отасига миннатдорчилик билдириб, уни қариган чоғида парвариш қилишибди.

«Тарбия китоби»дан олинди.